Een tweede huis betekent voor veel Nederlanders een plek om te ontspannen en alles even achter zich te laten; aan het strand, in de vakantiebungalow of in het tweede optrekje op het Franse platteland. Maar wat als dit tweede huis een noodgedwongen stap is en men alles achter zich móet laten?

In de tentoonstelling ‘Het Tweede Huis?' richten de kunstenaars Marjoleine Boonstra, Ksenia Galiaeva, Meindert Koelink, Bertien van Manen en Carla van de Puttelaar ieder op eigen wijze de aandacht op het bestaan van de vluchteling. Hiermee dwingen zij de kijker stil te staan bij de harde breuk in het bestaan van mensen die noodgedwongen alles moeten loslaten dat ze hebben opgebouwd.

Iedere fotograaf kreeg een huis om in te richten. De vorm van een “huis” is gekozen omdat een huis symbool staat voor de basale menselijke behoefte aan geborgenheid, veiligheid en acceptatie. Voor precies datgene waaraan het ontbreekt in de rechtenloze situatie van mensen die niet kunnen blijven waar ze zijn en niet naar huis terug kunnen keren.

De titel ‘het tweede huis?' refereert aan de vrijblijvende luchtige associatie die veel Nederlanders daarbij hebben en die in groot contrast staat met het “tweede huis” waarin men terecht komt als de oorspronkelijke habitat niet meer bestaat.

De tentoonstelling ‘het tweede huis?' is een initiatief van de Stichting Art & Engagement en Kunsthistorisch Bureau D'Arts. De tentoonstelling trekt door Nederland en wordt in tien verschillende gemeenten op doorloopplekken in de openbare ruimte getoond. De voorbijganger is niet gericht op het onderwerp of het type tentoonstelling, maar wordt afgeleid en uitgenodigd om op een onverwachte plek en in een onverwachte situatie bij de kunst en bij het onderwerp stil te staan.

Toelichting op het onderwerp

De oorspronkelijke aanleiding voor deze tweede tentoonstelling was het feit dat de discussie rondom asielzoekers nog steeds, zoveel jaar na de tentoonstelling ‘A Pressing Engagement' in 1994 zo actueel is. Het was al vanaf het begin duidelijk dat we wilde kijken en onderzoeken wat de verschillen waren toen en nu.

Het meest actueel en dringend (pressing) op dit moment is de moeilijke situatie van uitgeprocedeerde asielzoekers. Toch is de tentoonstelling niet direct gericht op het politieke gegeven van de gewijzigde vreemdelingenwet maar op het menselijke aspect dat meer in brede zin schuil gaat achter het feit dat men zich niet zeker is van de eigen rechtspositie of door nood gedwongen geen nieuw bestaan kan opbouwen of een nieuw en fragiel bestaan weer moet loslaten.