Toelichting op het werk

In mijn foto's wil ik het persoonlijke, kwetsbare en intiem erotische laten zien tegenover het afstandelijke, soms vervreemdende.

De afstand wordt vooral gecreëerd door de kleur. De huid heeft in veel van mijn foto's een porseleinen uitstraling, delicaat en koel. Ook het sculpturale aspect komt hierdoor naar voren: dit wordt versterkt door kadrering en licht. Het erotische aspect, het laten zien en onderzoeken van de vrouwelijke seksualiteit, speelt eveneens een grote rol.

In mijn naaktfotografie zijn het gebruik van close-up en het maken van de keuze scherpte/onscherpte van belang. Moedervlekjes en ook tijdelijke kenmerken zoals een blauwe plek, schrammen of afdrukken van ondergoed in de huid laat ik juist duidelijk zien. Ze versterken de intimiteit en geven het beeld spanning.

Toelichting op de opdracht

Op het moment dat mij gevraagd werd om mensen te fotograferen die na jaren alsnog worden uitgewezen, kwamen er al meteen beelden in mij op. Details die mij bij mensen opvallen, die ik juist ook altijd fotografeer. Maar nu zou ik niet alleen de mensen zelf fotograferen (het lichaam en eventuele kleding) maar ook de dingen die ze om zich heen hebben die iets zeggen over hoe ze leven en wat ze belangrijk vinden. Dingen die hun verbondenheid met hun land van herkomst aangeven, maar ook met het land waarin zij nu leven. De mensen en de dingen vormen samen persoonlijke en intieme stillevens.

Toelichting op het werk voor de tentoonstelling ‘Het Tweede Huis?'

Twee slapende vrouwen, het zonlicht valt over hen heen, waar mijn modellen vandaan komen is niet belangrijk. Kleine details zijn zichtbaar, waardoor er een heel persoonlijk beeld ontstaat.

Motivatie van de selectiecommissie

Aangezien in de tentoonstelling ook de portretten van de vorige foto-opdracht worden getoond, wil de commissie niet weer veel aandacht aan het traditionele portret geven. Desalniettemin bestaat wel de behoefte om ook de vluchteling zelf aanwezig te laten zijn. Daarom is gekozen voor een geheel andere vorm, waarbij de lichamelijkheid centraal staat. In de foto's van Carla van de Puttelaar wordt het model letterlijk zeer dicht op de huid gezeten. Persoonlijke lichamelijke kenmerken vallen daardoor direct op. Van de Puttelaars foto's tonen de intimiteit en de kwetsbaarheid van de personen, er ontstaat zo een ander beeld van identiteit. Tegelijkertijd weet de fotograaf ook afstand te bewaren. Haar manier van werken met modellen is gebaseerd op wederzijds vertrouwen. Daardoor kan zij ze zo nabij komen. In hoeverre laten mensen vanuit een geheel andere sociaal-culturele achtergrond Carla van de Puttelaar bij zich toe? Hoe dicht op de huid mag ze komen? Welke verhalen zitten in hun lichamen verscholen?

http://www.carlavandeputtelaar.com/